بَرْقِهِ « 1 » - 43 / نور ) . و - سَنَتِ النّاقةُ تَسْنُو : شتر آبكش ، زمين را آب داد . سنه : السَّنَة - در اصلش دو نظر هست ، اوّل اينكه - سنهة - باشد چنان كه مىگويند : سَانَهْتُ فلانا : همه ساله با او داد و ستد كردم ، و همينطور - سُنَيْهَة - يعنى ساليانه . كه گفته‌اند ( لَمْ يَتَسَنَّهْ - 259 / بقره ) از همين ريشه است يعنى با گذشت سالها بر او ، تغيير نكرده و تازگيش از بين نرفته . دوّم - اينكه از - سنة - واوى است ، چنان كه جمعش - سَنَوَات است و فعلش - سَانَيْتُ - و حرف ( ه ) براى وقف است مثل - كتابيه و حسابيه . و در آيات : ( أَرْبَعِينَ سَنَةً / - 15 / 1 احقاف ) و ( سَبْعَ سِنِينَ دَأَباً - 47 / يوسف ) و ( ثَلاثَ مِائَةٍ سِنِينَ - 25 / كهف ) و ( وَ لَقَدْ أَخَذْنا آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِينَ - 130 / اعراف ) . كه در آيهء اخير واژه - سِنِين - عبارت از خشكسالى و قحطى است و بيشتر كاربرد واژه - سَنَة - در سالى است كه در آن خشكسالى و قحطى باشد نه هر سالى . مىگويند : أَسْنَتَ القومُ : يعنى قحطى زده شدند . شاعر گويد : لها أرج ما حولها غير مُسْنِت . يعنى : ( آشوب و سر و صدايى دارد و در اطرافش غير از سال قحطى و گرسنگى چيزى نيست ) . و ديگرى گويد : فليست بِسَنْهَاء و لا رجبيّة

--> ( 1 ) تمام آيه چنين است : ( يَكادُ سَنا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصارِ ) : نزديك است كه تابش برقش ديدگان را ببرد و خيره كند .